เล่าเรื่องจากพระคัมภีร์ (ลูกา 10:25–37)
วันหนึ่ง ชายผู้รู้ธรรมบัญญัติคนหนึ่งเดินเข้ามาหาพระเยซู และถามคำถามเพื่อทดสอบพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าจะต้องทำอะไรเพื่อจะได้รับชีวิตนิรันดร์?” พระเยซูจึงถามกลับไปว่า “ในธรรมบัญญัติมีคำเขียนไว้ว่าอย่างไร? ท่านอ่านแล้วเข้าใจว่าอย่างไร?” ชายผู้นั้นตอบทันทีว่า “จงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยสุดใจ สุดจิต สุดกำลัง และสุดความคิดของท่าน และจงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง”
พระเยซูจึงพูดกับเขาว่า “ท่านตอบได้ถูกแล้ว จงทำอย่างนั้นแล้วท่านจะได้ชีวิต” แต่ชายคนนั้นต้องการจะอวดว่าเขาถูกต้อง จึงถามต่อว่า “แล้วใครคือเพื่อนบ้านของข้า ล่ะ?” พระเยซูจึงเริ่มเล่าเรื่องดังนี้:
มีชายคนหนึ่งกำลังเดินทางจากเยรูซาเล็มไปยังเมือง เยรีโค ระหว่างทางเขาถูกโจรดักซุ่มโจมตีทำร้ายเขาอย่างรุนแรง และปล้นชิงทรัพย์สินเสื้อผ้าของเขา แล้วผลักเขาลงข้างทางปล่อยเขาให้นอนเลือดโชกและเจ็บปางตายอยู่ที่นั่น
รูปภาพที่ 1 ต่อมามีปุโรหิตคนหนึ่งเดินผ่านมาทางนั้นพอดี เมื่อเขามองเห็นชายที่นอนบาดเจ็บอยู่ เขากลับเบือนหน้าหนีและหลีกข้ามไปเดินอีกฝั่งหนึ่งของถนน
รูปภาพที่ 2 หลังจากนั้น มีคนเลวี (ผู้รับใช้ในพระวิหาร) อีกคนหนึ่งเดินมาพบชายบาดเจ็บคนนั้น เขาก็เหลือบมอง ชายคนนั้น แล้วก็เร่งฝีเท้าและหลีกเดินข้ามไปอีกฝั่งหนึ่งของถนนเช่นกัน
รูปภาพที่ 3 แต่แล้ว มีชาวสะมาเรียคนหนึ่งเดินทางผ่านมา
แม้โดยปกติแล้วชาวยิวในสมัยนั้นจะมองชาวสะมาเรียว่า ไม่ใช่ชาวยิวแท้เพราะมีการแต่งงานกับชาวต่างชาติ เป็นพวกลูกผสม และถือว่าไม่บริสุทธิ์ ถึงขั้นหลีกเลี่ยงการเดินทางผ่านแคว้นสะมาเรียโดยตรงแม้ทางจะใกล้กว่า
รูปภาพที่ 4 แต่เมื่อชาวสะมาเรียคนนี้พบเห็นชายชาวยิวที่นอนเจ็บอยู่ เขากลับรู้สึกสงสารจับใจ เขาจึงรีบเข้าไปช่วย ก้มลงและเทน้ำมันมะกอกและเหล้าองุ่นลงบนบาดแผล แล้วใช้ผ้าพันแผลไว้ จากนั้นเขาประคองชายคนนั้นขึ้นหลังลาของตนเองและพาเขาเดินทางต่อไปยังโรงแรมที่อยู่ใกล้ๆ เมื่อถึงโรงแรมเขาดูแลชายบาดเจ็บตลอดคืน
วันต่อมา ชาวสะมาเรียคนนี้ล้วงเงินออกมาสองเหรียญ แล้วส่งให้เจ้าของโรงแรมพร้อมกับกำชับว่า “ขอให้ท่านช่วยดูแลเขาอย่างดีด้วย และหากต้องจ่ายเกินกว่านี้ เมื่อข้ากลับมา ข้าจะจ่ายคืนให้ครบ”
พระเยซูจึงหันไปถามชายผู้รู้คนนั้นว่า “ในสามคนนี้ ใครแสดงออกว่าเป็นเพื่อนบ้านของชายที่ถูกปล้น?” ชายคนนั้นตอบกลับว่า “คนที่ได้แสดงความเมตตาต่อเขา”
พระเยซูจึงพูดว่า “ท่านก็จงไปกระทำเช่นนั้นเถิด”
แผนการแห่งความรอด
พระเยซูยืนยันคำตอบของชายผู้รู้ธรรมบัญญัติว่า ถ้าเรารักองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยสุดใจ สุดจิต สุดกำลัง และสุดความคิด และให้รักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง เราจะได้มีชีวิตนิรันดร์ สำหรับเด็กที่ไม่เป็นคริสเตียน แต่หนูรู้ไหมว่า ความรู้อย่างเดียวนั้นมันไม่ได้ช่วยให้หนูได้รับชีวิตนิรันดร์ พระเยซูยกตัวอย่าง ปุโรหิต และคนเลวีที่รับใช้ในพระวิหาร คนที่ใครๆ ถือว่าเป็นคนบริสุทธิ์สุดๆ ใกล้ชิดพระเจ้ามากๆ แต่พวกเขากลับสอบตกในเรื่องของความรักเมตตา โรม 3:10 กล่าวว่า “ไม่มีผู้ใดเป็นคนชอบธรรมสักคนเดียว ไม่มีเลย” มนุษย์ทุกคนเป็นคนบาป ขาดตกบกพร่องและไปไม่ถึงมาตรฐานของธรรมบัญญัติ แม้แต่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้รู้ ผู้รับใช้พระเจ้า ดังนั้นพระเยซูจึงลงมาในโลกนี้ แสดงความรักของพระองค์จนถึงที่สุดด้วยการยอมตายบนไม้กางเขน เพื่อช่วยไถ่มนุษย์ให้พ้นจากความขาดตกบกพร่องในความบาป เพราะพระเยซูบุตรพระเจ้า ไม่มีบาป หากหนูสำนึกว่าตัวหนูเองไม่สามารถเป็นคนดีพร้อมได้ตลอดเวลา หนูเองเป็นคนบาปคนหนึ่ง แต่ถ้าหนูเชื่อและมอบชีวิตให้กับพระเยซู หนูจะได้สวมใส่ความชอบธรรมของพระเยซูแทนความบาป จะได้รับชีวิตใหม่แทนการรับโทษทัณฑ์ของบาป
พระคัมภีร์เกี่ยวข้องกับหนูอย่างไร
สำหรับเด็กที่เป็นคริสเตียน พระเยซูต้องการคนที่ลงมือทำมากกว่าคนที่รู้มาก หลายคนอาจโอ้อวดว่ารู้พระคัมภีร์มากกว่าเพื่อนแต่กลับเมินเฉยที่จะสนใจคนที่ต้องการความช่วยเหลือ ชาวสะมาเรียเป็นคนที่ชาวยิวไม่ชอบคบหา แต่เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ช่วยเหลือชาวยิวที่บาดเจ็บ
“ใครคือเพื่อนบ้านของหนู?” พระเยซูสอนให้เรารักเพื่อนบ้านของเราเหมือนอย่างชาวสะมาเรียคนนี้ทำ แม้เขาอาจจะไม่ใช่คนในศาสนาเดียวกันหรือชนชาติเดียวกันกับคนที่บาดเจ็บ แน่นอน! ตอนนี้หนูยังเป็นเด็กและต้องระมัดระวังที่จะสร้างสัมพันธ์กับคนแปลกหน้าที่หนูไม่รู้จัก แต่หนูสามารถเลือกที่จะใจดีกับเพื่อนในโรงเรียนที่ถูกคนอื่นแกล้ง อย่าเดินหนีเหมือนปุโรหิตหรือคนเลวี แต่ควรไปแจ้งครู หรืออยู่เป็นเพื่อนข้างๆ เขา หนูอาจเลือกที่จะเป็นเพื่อนกับคนที่คนอื่นมองข้าม หรืออาจหยิบยื่นสิ่งของหรือของเล่นให้กับผู้ประสบภัย (เปิดโอกาสให้เด็กช่วยกันหาวิธีที่พวกเขาจะเป็นเหมือนชาวสะมาเรียใจดีได้ในสถานการณ์ต่างๆ)
ข้อกำหนดในการใช้บทเรียนรูปภาพ เราต้องการให้บทเรียนและรูปภาพประกอบเป็นพระพรสำหรับทุกท่าน ดังนั้นจึงขอความร่วมมือจากท่านที่จะไม่นำไปใช้ในเชิงพาณิชย์ หรือใช้ในทางที่เบี่ยงเบนไปจากวัตถุประสงค์ของเรา
คำถามอภิปราย
(คำถามไม่เพียงทบทวนเนื้อหาจากบทเรียนเท่านั้น แต่ช่วยกระตุ้นให้เด็กได้คิดใคร่ครวญประยุกต์ใช้ในชีวิตจริง บางคำถามอาจไม่มีคำตอบผิดหรือถูก แต่ช่วยให้เกิดการอภิปรายกันในห้องเรียน เพื่อเด็กจะได้เรียนรู้ในการแสดงความคิดเห็นและรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่นด้วยในเวลาเดียวกัน)
- ผู้รู้ธรรมบัญญัติถามคำถามพระเยซูทั้งที่เขามีคำตอบอยู่แล้ว หนูคิดว่าทำไมเขาถึงตั้งคำถามกับพระเยซู? เพราะเขาต้องการได้ความรู้เพิ่มเติมหรือไม่? อย่างไร?
- เกิดอะไรกับคนบาดเจ็บ เมื่อปุโรหิตเดินมาพบเขา?
- เกิดอะไรกับคนบาดเจ็บ เมื่อคนเลวีเดินมาพบเขา?
- ใครที่เป็นคนช่วยเหลือชายบาดเจ็บ?
- หนูคิดว่าทำไมชาวสะมาเรียถึงช่วยชายชาวยิวที่บาดเจ็บ ทั้งๆ ที่โดยปกติชาวยิวจะไม่ชอบคบหากับชาวสะมาเรีย?
- จากพระคัมภีร์ตอนนี้ ใครคือเพื่อนบ้านของชายชาวยิวที่บาดเจ็บ ปุโรหิต คนเลวี หรือ ชายชาวสะมาเรีย? และหนูคิดว่าใครคือเพื่อนบ้านของหนู?
- หนูคิดว่า ทำไมพระเยซูถึงเล่าคำอุปมานี้ให้กับชายผู้รู้ธรรมบัญญัติที่ตั้งคำถามเพื่อทดสอบพระเยซู?
